نام نویسنده: سارا قریشی

این مقاله نشان می‌دهد خشونت نظام‌مند در ساختارهای ایدئولوژیک نتیجه یک فرایند مهندسی ادراک و انسان‌زدایی گفتمانی است و مسئولیت کیفری باید علاوه بر عاملان میدانی، آمران گفتمانی و معماران ایدئولوژیک را نیز در بر گیرد؛ با تأکید بر وضعیت جمهوری اسلامی ایران و چارچوب جنایت علیه بشریت در حقوق بین‌الملل.

این مقاله با تمایز میان «قدرت عمومی دولت» و «حاکمیت سیاسی»، به بررسی فروپاشی قدرت عمومی دولت از منظر حقوق عمومی و پیامدهای آن برای حاکمیت قانون و امنیت حقوقی می‌پردازد.

الگوی انسان‌زدایی سیستماتیک در ایران مقدمه آنچه در ایران امروز  رخ داده را نمی‌توان صرفاً با شمار کشته‌ها یا فهرست